.:::« بنام آنکه آفريد مرا تا دوست بدارم تورا»:::.

                     امشب به قصه دلم گوش ميکني

                                            فردا مرا چوقصه فراموش ميکني

زندگي را دوست دارم و دلبسته آناني هستم که دردلم جاي دارند و مرا

درس محبت و مهرباني آموخته اند….مينويسم…به تمناي احساس و دل

نوشته هايم را تقديم ميکنم به آنهايي که بسيار دوستشان دارم.

 ديگه خسته شدم…ازآدمهايي كه بابي اعتنايي به هم ديگه طعنه ميزنند

وطول پياده رو روطي ميكنند،بدون اینكه ببینند طرف مقابل كی بود خسته شدم. ازدختروپسرهايي كه دائم براي هم (asl)ميفرستند وبی توجه به احساسات

 هم به يكديگه مدام دروغ میگن و بااولين (pm)يكديگه روبا سرعت هرچه تمام ترميفروشند وكنار ميگذارند خسته شدم.
از اون دسته اشخاصي كه در داخل روم به يكديگه فحش وناسزا ميگن و با

بيرحمي هرچه تمامترعقايد و اديان همديگه روزير پا لگد مال ميكنن خسته شدم.

باباااااااااااااااااااااااااااااا.....چقده بگم؟منم آدمم.

خداوندا:به هر آنکه دوست داري بياموز که عشق از زندگي کردن برتر است

و به هر آنکه دوست تر ميداري بچشان که دوست داشتن از عشق هم برتر است.

چه خوش است حال مرغي،که قفس نديده باشد

                                   چه نکوتر آنکه مرغي،زقفس پريده باشد

پرو بال ما شکستند و در قفس گشودند

                        چه رها چه بسته مرغي،که پرش شکسته باشد

یادم باشد فردا حتماْ
 دورکعت راز بگویم با او ٬ بخواهم ازاو که مرا دریابد
 ودل از هرچه سیاهی است بشویم فردا
 یادم باشد فردا حتماْ
 صبح بر نور سلامی بکنم
 سیصدوشصت و چهار غفلت را فراموش کنم
 سینه خالی کنم از ٬ کینه این مردم خوب
 وسلام بدهم بر خورشید
 یادم باشد فردا دم صبح خواب را ترک کنم٬
 زودتر برخیزم چای را دم بکنم٬ ودرایوان حیاط سفره راپهن کنم
 در جوار گل یاس٬ نان و چای بخورم
 برکت را بتکانم به حیاط یاکریمی بخورد
 یادم باشد فردا حتماْ
 ناز گل را بکشم٬ حق به شب بو بدهم
 ونخندم به ترک های دل هر گلدان چوبدستی به تن خسته گل هدیه کنم
 حوض را آب کنم و دعایی به تن خسته این یاغ نجیب
 یادم باشد فردا حتماْ
 به دل کوزه آب ٬ که بدان سنگ شکست بستی از روی محبت بزنم...

محبت از درخت آموز که سایه از سر هیزم شکن هم بر نمی دارد 
 دنيا از آن کساني است که براي تصاحب آن با خوش خلقي و ثبات قدم گام برميدارند
 ( چارلز ديکنز )
 کسي که محبت خود را محدود مي کند هرگز معني محبت را نفهميده است
 اشتباهات انسانهاي بزرگ قابل احترام است زيرا ثمر بخش تر از حقايق انسانهاي کوچک است. (فردريش نيچه)
 هر جا که انسانی هست فرصتی برای مهربانی هست
 (لوسیوس آنائوس سنکا) 
 محبت باعث میشود تا ماچیزهای بسیاری را به یاد بسپاریم وبسیاری را فراموش کنیم
 (مادام سوئتشین)

صدای زیبای آبشار نقره ای را با همین گوشهای تیزم می شنوم0 گویی که قطره قطره اش برایم حکم یک دریا دارند،صدایشان کردم آمدند وبرایم یک جام از آب گوارا آوردند،گفتم:مگر خودتان تشنه نیستید گفتند ما سیرابیم،اما تو هنوز رودخانه دلت کویر است،لیوان را گرفتم،نوشیدم آن را،گوارا بود وبه دلم نشست ودر همان لحظه دیدم صدایی دگر نمی شنوم،هر چه نگاه کردم آن همان قطرات آب را ندیدم، گفتم خدایا جرا اینگونه مرا تنها گذاردند0 چرا اینگونه سیراب شدم،اما مرا خواب کردند ورفتند،صدایی شنیدم0 به سویش دویدم ورسیدم،آریٍ،آری،این همان آبشار است ورفتم یک لیوان را در کنار سنگ ریزه های آبشار دیدم،دویدم،دویدم،آنقدر که دوباره تشنه شدم اما دیدم نوری کنارم ایستاده ،گفتم که هستی!:

گفت:همان کسی که در انتظارش کنار جاده سرنوشت نشسته ای،گفتم من لیاقت ندارم،چرا سراغم آمدی،گفت:پاک است دلت،اینگونه مگذار آلوده شوند،گفتم:چگونه،گفت مرا طلب کن،صدایم زن،گفت نمی رسد صدایم به گوشت،گفت رسیده،اما نه با آن لحنی که باید مرا طلب کنی،گفتم عشقم را چه کنم،گفت:عاشق باش،اما آنگونه که خودت می گویی بر سر جاده انتظار منتظرش باش0 این را گفت:واز جلوی چشمان سیاهم محو شد0 

کاشکی در کوچه های کودکی گم میشدم    

                                           هم صدای قاصدکهای تکلم میشدم

می نشستم زیر آواز سپید چلچله          

                                           بار دیگر خیس باران ترنم میشدم

زندگی را میدویدم تا فراسوی امید           

                                          تا که در چشم تماشا یک توهم میشدم

آرزو میچیدم از رنگین کمان شاپرک           

                                         باز هم در جنگل پروانه ها گم میشدم

کوچ میکردم از این تنهایی خاکستری          

                                        باز هم همسایه لبخند مردم میشدم

کودکی آن سوی حسرت چشم در راه من است     

                                       کاشکی در کوچه های کودکی گم میشدم