از پياده روهاي زرد و نارنجي و قرمز كه رد مي شی صداي آشناي برگهاي سبز ديروز و برگهاي سرخ امروز زير پاهايي كه هميشه صداشون نيومده مي ره تو رو ياد روزهايي مي اندازه كه اگر چه مثل حالا تنها بودي اما راضي بودي و سرخوش.

ياد روزهايي كه مثل بچه ها هيچ غصه اي توي دل بزرگت نبود. ياد روزهايي كه احساس تنهايي يقه قلبت رو نگرفته بود.ياد ...ياد...

و حالا پاييز كه مي شه فقط تو هستي وخودت و باز هم خودت وجواني اي كه داره از دست مي ره.

تو و پاييز سالهاست كه همديگه رو مي شناسيد. از همون وقتي كه تصميم گرفتي خودت باشي و با خودت باشي. وحتي بعد ترها وقتي ديگه خودت نبودي و با خودت نبودي. وشايد خيلي بعدتر كه ديگه در تنهايي ات احساس خوشبختي مثل بوي اقاقي توي باغ پراكنده نبود.

اين سالها پاييز كه مي رسد ديگر ياد خودت نيستي و ياد فردايي كه مي آد ،ياد ديروزي مي افتي كه از دست رفته . ديروزي كه مي تونست جور ديگه ای باشه. سبزتر ...وسيع تر. و نه اينقدر خاكستري و حقير.

اين سالها كه ميان هميشه پاييزه . نه اون پاييزي كه هميشه بود_ دوست داشتني و شاعرانه و خاطره انگيز_ پاييزي كه فقط در پياده روهاش برگ داره سرخ و نارنجي و زرد. پاييزي كه بي خبر مياد و گاهي دوازده ماه تموم مي مونه.

پاييزي كه ديگه شوق تو رو براي انشاي "چه فصلي را دوست داريد؟" همراه خود نداره. پاييزي كه با همه ي پاييزهاي دنيا فرق داره.با همه ي پاييزهاي دنيا. يلداترين شبهاي پاييزي تو اونقدركند مي گذرند كه خودت شماره ي سالها رو فراموش مي كني و اينكه چند فصل ديگه به بهار مونده .

و اسم بهار كه مياد تو اصلا مثل بچگي هات ذوق كفش نو و هفت سين و عيد نداري.عيدي كه در پاييز سرزده بياد ... يا نه پاييزي كه پابرهنه وسط عيدهاي جوونيت برگهاي سبز باغچه رو ازت میگیره... يا نمي دونم هر كدوم فرق نداره .

بعد از اين ديگه يادت نمیاد كه تو هم مثل همه ي درختها بودي . سبز و سربلند و مغرور. يادت نمياد كه مي تونستي بخندي به همه غصه هاي بزرگ.

و بعد از تموم درد دل شنيدنها داد بزني :" بي خيال ...دنياي خودمون روعشقه؛ بي غصه، بزرگ"

و حالا سالهاست رنگ ،رنگ خاكستري حقارتيه كه همه دنياي بزرگت رو پوشونده . و حالا حرف حرف دل بند زده اي هست كه براي اون روزها مي تپه،به ياد اون روزها .و حالا بي كس موندن درد بزرگي شده.

تنها كارت شده پشت ميزنشستن و حرف زدن براي صفحه هاي كاغذ چركنويس ومدادها و دفترچه هاي يادداشت . و هي فكر مي كني بزرگ شدن هم درد بزرگيه  مثل بي كس شدن.اينكه ديگه صاحب دنياي بچگي ات نيستي يعني بيخودي بزرگ شده اي. بيخود...

يادت هست اون سالها شهريور كه در آستانه ترديد نرفتن و رفتن پا به پا مي كرد پاييز هزار رنگ هلش مي داد و زنگهاي باروني انشاء مهمان دفتر تو مي شد به جاي "تابستان خود را چگونه گذرانديد؟" و خطهاي يك در ميون آبي رو با سرعت پر مي كرد تا خط آخر كه بنويسي :من پاييز را عاشقم ...

يادت هست... همه اينها رو به ياد بيار كه حتي پاييز هم ديگه تو رو و دفتر انشات رو نمي خواد.حتي پاييز .

اگر چه امروز انشات رنگ خاكستري داره و بوي يأس مي ده باز هم تو رو به دنياي بزرگ كودكانه ات برده ...دنياي سبزها و سرخ ها . دنياي سالهاي چهارفصل و چشمهاي معصوم سياه منتظر.

امروز هم بهار در راهاومدنه اما براي تو بهار پاييز زده اي كه نه عيدش عيد ه نه هفت سينش هفت سين .

يادت باشه دنياي بزرگت سالهاست پاييزيه. يادت باشه تنها هستي.